Dear Appu Anna,
We all know that you grew to the power by the support of people, institutions, and definitely the hard work by thousands of youngsters like us
and to say you got all this support because of your sincerity & down to earth image with the common man, with the expectations that only you can bring the
change in Bijapur, the city that always stood with patience since Indian Independence waiting for it's turn to make it's place in one of the best cities to live.
I am happy that you have chosen an open forum like fb to accept the suggestions, feedback and even critics from your people.
As you are open for suggestions from your people on this social forum
I have few suggestions for you to be in touch with the
people of Bijapur who brought you to the power successively for the 2nd term with the hope that you will address their concerns.
1. Prioritize the city road works, water works, etc and expedite the work without any delay by the contractors due to insufficient funds delaying the work further.
2. Take a zero tolerance stand on corruption in Govt offices like Municipality, Electricity board, RTO, etc
so that the people will be relieved and happy to get their work done in no time.
3. Instead of inviting the people of the city to come to your place for their concerns, better goto every area in Bijapur and reserve 1 day a week for this.
Scrutanize the problems in person. This way you can address all the concerns of the city within an year.
4. Take the hard stand on land mafia in Bijapur, or one day a common man can never afford to buy a site to live in Bijapur.
I am not much aware of the current status of the Bijapur city, but it was worst when I visited the place 2 years back.
I still remember how hard we yougsters worked during the elections to bring you to power and I do hope you will keep your promise that you made about the development
of the city.
"We are what our thoughts have made us; so take care about what you think. Words are secondary. Thoughts live! they travel far." - Swami Vivekananda
Note: To all Bijapurians I request not to politicise my comments above. I am writing since I really care for my city.
Please give in your positive suggestions if any. Lets not play any blame game here
Jai Hind!
Thanks,
Gururaj Desai
rajguru016@gmail.com
ಶನಿವಾರ, ಜುಲೈ 9, 2011
ಸೋಮವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 18, 2011
ಭಾರತದ ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೂ ಬೇಕು ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ
ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪೂರ್ವ ಭಾರತವೆಂದರೆ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿ, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಭೋಸ್, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅಜಾದ್, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ರಂತಹ ಮಹನೀಯರು ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ,
ಅವರ ತ್ಯಾಗ, ಬಲಿದಾನಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಅವರು ಕಂಡ ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಕನಸು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಯವರ ಶಾಂತಿ ಹಾಗು ಸರಳತೆಯ ಮಂತ್ರ , ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಭೋಸ್ ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ತತ್ತ್ವ, ಚಂದ್ರ ಶೇಖರ್ ಅಜಾದ್ ಅವರ ಶೌರ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕ್ರಾಂತಿ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಲಹರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದುಹೊಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೈಚಿತ್ರ್ಯವೆಂದರೆ ಈ ಅರಿವು ಈಗಿನ ಎಲ್ಲ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅರಿವು ಇರುವವರೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಪಾಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವವರೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಏನಿಲ್ಲ.
ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯಾದಂತಹ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸ್ವತಹ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವ ಭಾರತದ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಮರಸ್ಯವಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಜನ ನಮ್ಮ ದೇಶವೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಮಡಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಛಲವಿತ್ತು, ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ-ಸಿಖ್-ಇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಬೇಧವಿಲ್ಲದ ಭ್ರಾತೃತ್ತ್ವವಿತ್ತು.
ನೆನಪಿರಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಥೆ, ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಸ್ವಂತಕ್ಕಾಗಿ ಲಾಭವೆಂಬ ಕೀಳು ಯೋಚನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಸದ್ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ ನೆಂಬ ಅಹಂ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಬೆರೆಯುವ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಇದ್ಯಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು? ಮೊಘಲರ ಆಕ್ರಮಣ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ, ಸತಿ ಪದ್ಧತಿ, ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗುಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋದ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ತರಹದ ಕ್ರಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಭಾವ್ ಮತೆಗಾಗಿ, ಏಕಿಕರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಏಕತೆಗಾಗಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ ಮಡಿದ ಲೋಕ ನಾಯಕರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ನಾಯಕರ ಕನಸು ರಾಮರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮೋಸ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಭ್ರಷ್ಟತನ ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾದರಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಸೋ ಕನಸ್ಸಿತ್ತು. ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮ, ಹೋರಾಟದಿಂದ ಭಾರತ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಪಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ದುರದ್ದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಇಂತಹ ಒಬ್ಬರೇ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರು ಈ ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಬದುಕುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯ ಭಾರತವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಆ ಯಮದೇವ ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಅದೂ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನರ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಬರಲೇಯಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗೊಂಡ ನಂತರ ಜನರು ಮೂಗುದಾನಿ ಬಿಚ್ಚಿದ ಹೋರಿಯಂತಾದರು, ಯಾರೂ ಕೇಳದ ಯಡಬಿಡಂಗಿಯಂಥಾದರು, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಮಗನಂತಾದರು, ನಾಯಕನಿಲ್ಲದ ನಾವಿಕನಂತಾದರು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ದಿನವೂ ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡದಂತಹ, ಐಶಾರಮಿ ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ದೇಶದ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಹಿಡಿದರು.
೧೯೪೭ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೫ ರಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ ದಾಸ್ಯಮುಕ್ತವಾಯಿತು. ಸಮಾಜದ ದುರ್ಭಲ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವುದೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿತ್ತು, ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತರುವ ಅಗತ್ತ್ಯವಿತ್ತು. ಈ ಅಗತ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಕರ್ತೃ ಶ್ರೀ ಬಿ ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರು ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಈ ನೀತಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸಮಾಜದ ದುರ್ಭಲ ವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ತರಬೇಕೆನ್ನುವ ಸದುದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿತು ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಇಂತಹ ಅಪರಿಮಿತ ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಭಾರತದ ಮಿಕ್ಕ ಕಾನೂನು ತಜ್ಞ್ಯರಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ದೇಶದ ಮಿಕ್ಕ ಕಾನೂನುಗಳು ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಜಾರಿಯಾದವು. ಇದರಿಂದ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ಸರಕಾರಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಲಾಲ್ ಬಹಾದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರೀ ಯವರ ಅಧಿಕಾರದ ನಂತರ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸರ್ಕಾರದವರೆಗೆ ಯಾವ ಸರ್ಕಾರವೂ ಜನಪರ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡಲು ವಿಫಲವಾದವು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರಾಜಕತೆ (೧೯೭೫ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಂದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಘೋಷಣೆ), ಅಸ್ಥಿರತೆ (೧೯೯೦ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಚಂದ್ರ ಶೇಖರ್ ರವರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸಾಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದು) , ಬ್ರಷ್ಟತನ (೧೯೯೧ ರ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಿ ವಿ ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೋಫೋರ್ಸ್ ನಂತಹ ನೂರಾರು ಕೋಟಿಯ ಹಗರಣ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು), ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಸರ್ಕಾರ (೧೯೯೬ ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬೆಂಬಲಿತ ಹಲ್ಲಿಲ್ಲದ ದೇವೇಗೌಡ ನೇತೃತ್ವದ ಸಂಯುಕ್ತ ರಂಗ ಸರ್ಕಾರ) ಯುಗವೇ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಬೀರಾಯ ಕಾಲದ ಸಮಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ, ಪರಿಷ್ಕ್ರತವಾಗದ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಕಾಯಿದೆಗಳ ಲೋಪಗಳನ್ನ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಾಯಿಕೊಡೆಯಂತೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಬೆಳೆದವು. ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಕ್ಷಗಳು ಹಣಬಲದಿಂದ, ತೋಳ್ಬಲದಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯತೊಡಗಿದವು, ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅವ್ಯವಹಾರದ ಸಾಧನವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.ಈ ಅವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ(ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ) ಉಳಿಯಲು ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತಿನ, ಖಜಾನೆಯ ಲೂಟಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸಂವಿಧಾನದ ಕಾಯ್ದೆಯ ಲೋಪಗಳಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಈ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ಹದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ .
ಒಂದು ಚುನಾವಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ೫೦ ಪ್ರತಿಶತಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮತಗಳು ನೋಂದಾವಣೆಯಾದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಜನರಿಗೆ ಯಾವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಜನರಿಗೆ ಈ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ.
ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಅತಂತ್ರ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣಾ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರುವ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕಳೆದ ೬೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚಲಾವಣೆಯಾದ ಮತಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ವಿಜೇತ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವೃದ್ಧಿಸಲು ಇದೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಅಧಿಕಾರವೆಂಬುದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೆ ತಲುಪದೇ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವುದು. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪುಷ್ಥಿ ನೀಡುವಂತೆ ಬೋಫೋರ್ಸ್, ಮೇವು, ತೆಹೆಲ್ಕಾ, ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್, ಎಸ್ಸ್-ಬ್ಯಾಂಡ್, ೨ ಜಿ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಂ ಹಗರಣಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನೇ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದವು. ಈ ಹಗರಣಗಳು ದೇಶದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಚಿಂತೆಗೀಡು ಮಾಡಿದವು. ತೆರಿಗೆದಾರನ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿದವು.
ದೇಶದ ಜನರ ನಿತ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಹಕ್ಕು ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು(Right To Information Act 2005, RTI) ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಜೂನ್ ೧೫, ೨೦೦೫ ರಂದು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಈ ಕಾಯ್ದೆಯು ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಜೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಯ-ವ್ಯಯದ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಿಂದಲೇ ಅದ್ಯಷ್ಟೋ ಹಗರಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದವು.
ಎಷ್ಟೋ ಹಗರಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದರೂ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲೆಂದೇ ಲೋಕ ಜನಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ ೧೯೬೯ ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು.ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಪರಾಧ, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಡೆಯಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಸಿ ಬಿ ಆಯ (CBI), ಲೋಕಾಯುಕ್ತದಂಥ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಲ್ಲಿಲ್ಲದಂತಹ ಹುಲಿಗಲಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಸಲೆಂದೇ ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ (೨೦೦೮ ರ ವರೆಗೆ ) ಒಟ್ಟು ಒಂಭತ್ತು ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾಯಿತು (೧೯೭೧, ೧೯೭೭, ೧೯೮೫, ೧೯೮೯, ೧೯೯೬, ೧೯೯೮, ೨೦೦೧, ೨೦೦೫, ೨೦೦೮). ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳುಳ್ಳ ಕಾಯ್ದೆಯೇ ಜನ- ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವೂ ಇವುಗಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸದೆ ತಮ್ಮ ಬ್ರಷ್ಟ ಮುಖ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಹರಿಕಾರರಾದಂತಹ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ, ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜರಿವಾಲ್, ಕಿರಣ್ ಬೇಡಿ, ಸ್ವಾಮಿ ಅಗ್ನಿವೇಶ್ ರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ ೫, ೨೦೧೧ ರಂದು ಅಸಂಖ್ಯ ಭಾರತೀಯರ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್ ನಲ್ಲಿ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸ ಕೈಗೊಂಡರು. ಮೊದಮೊದಲು ಯು ಪಿ ಏ ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಮೊಂಡುತನ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ದೇಶದ ಅಸಂಖ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ಆಶೋತ್ತರಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆಯಿತ್ತು ಮುಂಬರುವ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ (ಆಗಸ್ಟ್ ೨೦೧೧) ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಗೊತ್ತುವಳಿ ತರಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ೬೦ ವರ್ಷದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದವರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಒಂದು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಯಾರಿದು ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ?
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಯೋಧ. ಆತ ೧೯೬೫ ರ ಭಾರತ-ಪಾಕ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ. ಇವರ ಸಮಾಜಸೇವೆಗಾಗಿ ಇವರನ್ನು ಪದ್ಮ ಭೂಷಣ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷತೆ ಏನು?
ಆತ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯದ ಅಹ್ಮದ್-ನಗರ್ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ರಾಲೆಗಾಂವ್ ಸಿದ್ಧಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಒಂದು ಮಾದರಿ ಗ್ರಾಮವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ ಹರಿಕಾರ.
ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲ ಜನ ಇಂದು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳು. ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೌರಶಕ್ತಿ, ಬಯೋ ಗ್ಯಾಸ್ ಬಳಸಿ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಳ್ಳಿ ೧೯೭೫ ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಗ್ರಾಮವಾಗಿತ್ತು.
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಹೋರಾಟ ನಡಿಸಿರುವುದು ಯಾತಕ್ಕೆ?
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿರುವುದು ಜನ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗಾಗಿ. ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಒಂದು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು (ಆಯ ಏ ಎಸ್ಸ್ / ಆಯ ಪಿ ಎಸ್ಸ್) ಮಾಡುವ ಹಗರಣಗಳು ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಜಾರಿಯಾಗಲು ಅನುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ?
ಏಪ್ರಿಲ್ ೮ ೨೦೧೧ ರಂದು ಸರ್ಕಾರ ಈ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು. ಅದರಂತೆ ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆಯವರು ತಮ್ಮ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟರು.
ಈ ಕಾಯ್ದೆಯಂತೆ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಮೀಟಿಯಲ್ಲಿ ೧೦ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ೫ ಜನ ಸರ್ಕಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ, ೫ ಜನ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಮೀಟಿಗೆ ಪ್ರತೀ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಒಬ್ಬರಂತೆ ಇಬ್ಬರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿರುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾದರೆ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತವೆ?
ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ನನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಚುನಾವಣ ಆಯುಕ್ತರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಧಿಕಾರ ಇರುವಂತೆ ಈ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಲೋಕಾಯುಕ್ತನನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ವಯ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ತಪ್ಪಿತಸ್ತರನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೊಕದ್ದಮೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ . ಬೋಫೋರ್ಸ್, ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತ ದಂತೆ ೨೫ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತನಿಖೆ ಕೈಗೊಂಡು ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷೆ ಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಅಂತಹ ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
--
ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಂಗ್-ಕಾಂಗ್ ನಂತೆ ೯೫% ದವರೆಗೆ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಿಲ್ಲತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯಿಂದ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗೊಂದರಂತೆ ಅಣ್ಣ-ಹಜಾರೆಯಂಥ ಸಮಾಜ ಸೇವಕನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಲ್ಲೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ನಿಮಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಲಂಚ ಕೇಳಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕೆಳಕಂಡ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸುವ ಹೊಸ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ.
೧. ಲಂಚ ಕೇಳಿದವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ 'ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ನಿಮಗೆ ಲಂಚ ಬೇಕಾ? ಎಷ್ಟು ಬೇಕು? ಏತಕ್ಕೆ ಬೇಕು? ನಿಮಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಬಳವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ.
೨. 'ಈ ಅಧಿಕಾರಿ ಲಂಚವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಸ್ಟಿಕರನ್ನು ತಯ್ಯಾರಿಸಿ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಆಫೀಸ್ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಸಿ.
೩. ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ದೂರನ್ನು ಕೊಡಿ.
೪. ಸಮಾಜ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ದೂರನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ.
೫. ಈ ವೆಬ್ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ದೂರನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ
ಜೈ ಹಿಂದ್!
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್ ದೇಸಾಯಿ
ಅವರ ತ್ಯಾಗ, ಬಲಿದಾನಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಅವರು ಕಂಡ ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಕನಸು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಯವರ ಶಾಂತಿ ಹಾಗು ಸರಳತೆಯ ಮಂತ್ರ , ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಭೋಸ್ ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ತತ್ತ್ವ, ಚಂದ್ರ ಶೇಖರ್ ಅಜಾದ್ ಅವರ ಶೌರ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕ್ರಾಂತಿ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಲಹರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದುಹೊಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೈಚಿತ್ರ್ಯವೆಂದರೆ ಈ ಅರಿವು ಈಗಿನ ಎಲ್ಲ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅರಿವು ಇರುವವರೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಪಾಲಿಸಬೇಕೆನ್ನುವವರೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಏನಿಲ್ಲ.
ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯಾದಂತಹ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸ್ವತಹ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವ ಭಾರತದ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಮರಸ್ಯವಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಜನ ನಮ್ಮ ದೇಶವೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಮಡಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಛಲವಿತ್ತು, ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ-ಸಿಖ್-ಇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಬೇಧವಿಲ್ಲದ ಭ್ರಾತೃತ್ತ್ವವಿತ್ತು.
ನೆನಪಿರಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಥೆ, ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತ, ಸ್ವಂತಕ್ಕಾಗಿ ಲಾಭವೆಂಬ ಕೀಳು ಯೋಚನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಸದ್ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ ನೆಂಬ ಅಹಂ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಬೆರೆಯುವ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಇದ್ಯಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು? ಮೊಘಲರ ಆಕ್ರಮಣ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿ, ಸತಿ ಪದ್ಧತಿ, ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗುಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋದ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ತರಹದ ಕ್ರಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಭಾವ್ ಮತೆಗಾಗಿ, ಏಕಿಕರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಏಕತೆಗಾಗಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ ಮಡಿದ ಲೋಕ ನಾಯಕರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ನಾಯಕರ ಕನಸು ರಾಮರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮೋಸ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಭ್ರಷ್ಟತನ ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾದರಿ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಸೋ ಕನಸ್ಸಿತ್ತು. ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮ, ಹೋರಾಟದಿಂದ ಭಾರತ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಪಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ದುರದ್ದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಇಂತಹ ಒಬ್ಬರೇ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರು ಈ ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಬದುಕುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕಲ್ಪನೆಯ ಭಾರತವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಆ ಯಮದೇವ ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಅದೂ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನರ ಅಂಧಕಾರಕ್ಕೆ ಕೊನೆ ಬರಲೇಯಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗೊಂಡ ನಂತರ ಜನರು ಮೂಗುದಾನಿ ಬಿಚ್ಚಿದ ಹೋರಿಯಂತಾದರು, ಯಾರೂ ಕೇಳದ ಯಡಬಿಡಂಗಿಯಂಥಾದರು, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಮಗನಂತಾದರು, ನಾಯಕನಿಲ್ಲದ ನಾವಿಕನಂತಾದರು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ದಿನವೂ ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡದಂತಹ, ಐಶಾರಮಿ ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ದೇಶದ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಹಿಡಿದರು.
೧೯೪೭ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೫ ರಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ ದಾಸ್ಯಮುಕ್ತವಾಯಿತು. ಸಮಾಜದ ದುರ್ಭಲ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವುದೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿತ್ತು, ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತರುವ ಅಗತ್ತ್ಯವಿತ್ತು. ಈ ಅಗತ್ಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಕರ್ತೃ ಶ್ರೀ ಬಿ ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ರವರು ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಈ ನೀತಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸಮಾಜದ ದುರ್ಭಲ ವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ತರಬೇಕೆನ್ನುವ ಸದುದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿತು ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಇಂತಹ ಅಪರಿಮಿತ ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಭಾರತದ ಮಿಕ್ಕ ಕಾನೂನು ತಜ್ಞ್ಯರಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ದೇಶದ ಮಿಕ್ಕ ಕಾನೂನುಗಳು ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಜಾರಿಯಾದವು. ಇದರಿಂದ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ಸರಕಾರಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಲಾಲ್ ಬಹಾದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರೀ ಯವರ ಅಧಿಕಾರದ ನಂತರ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸರ್ಕಾರದವರೆಗೆ ಯಾವ ಸರ್ಕಾರವೂ ಜನಪರ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡಲು ವಿಫಲವಾದವು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರಾಜಕತೆ (೧೯೭೫ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಂದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಘೋಷಣೆ), ಅಸ್ಥಿರತೆ (೧೯೯೦ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಚಂದ್ರ ಶೇಖರ್ ರವರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸಾಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದು) , ಬ್ರಷ್ಟತನ (೧೯೯೧ ರ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಿ ವಿ ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೋಫೋರ್ಸ್ ನಂತಹ ನೂರಾರು ಕೋಟಿಯ ಹಗರಣ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು), ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಸರ್ಕಾರ (೧೯೯೬ ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬೆಂಬಲಿತ ಹಲ್ಲಿಲ್ಲದ ದೇವೇಗೌಡ ನೇತೃತ್ವದ ಸಂಯುಕ್ತ ರಂಗ ಸರ್ಕಾರ) ಯುಗವೇ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಬೀರಾಯ ಕಾಲದ ಸಮಯಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ, ಪರಿಷ್ಕ್ರತವಾಗದ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಕಾಯಿದೆಗಳ ಲೋಪಗಳನ್ನ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಾಯಿಕೊಡೆಯಂತೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಬೆಳೆದವು. ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಕ್ಷಗಳು ಹಣಬಲದಿಂದ, ತೋಳ್ಬಲದಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯತೊಡಗಿದವು, ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅವ್ಯವಹಾರದ ಸಾಧನವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.ಈ ಅವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ(ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ) ಉಳಿಯಲು ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತಿನ, ಖಜಾನೆಯ ಲೂಟಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸಂವಿಧಾನದ ಕಾಯ್ದೆಯ ಲೋಪಗಳಿಂದ ಜನರಿಗೆ ಈ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ಹದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ .
ಒಂದು ಚುನಾವಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ೫೦ ಪ್ರತಿಶತಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮತಗಳು ನೋಂದಾವಣೆಯಾದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಜನರಿಗೆ ಯಾವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಜನರಿಗೆ ಈ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ.
ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಅತಂತ್ರ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣಾ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪುವಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರುವ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕಳೆದ ೬೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಚಲಾವಣೆಯಾದ ಮತಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ವಿಜೇತ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವೃದ್ಧಿಸಲು ಇದೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲ ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಅಧಿಕಾರವೆಂಬುದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೆ ತಲುಪದೇ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವುದು. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪುಷ್ಥಿ ನೀಡುವಂತೆ ಬೋಫೋರ್ಸ್, ಮೇವು, ತೆಹೆಲ್ಕಾ, ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್, ಎಸ್ಸ್-ಬ್ಯಾಂಡ್, ೨ ಜಿ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಂ ಹಗರಣಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನೇ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದವು. ಈ ಹಗರಣಗಳು ದೇಶದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಚಿಂತೆಗೀಡು ಮಾಡಿದವು. ತೆರಿಗೆದಾರನ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿದವು.
ದೇಶದ ಜನರ ನಿತ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಹಕ್ಕು ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು(Right To Information Act 2005, RTI) ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಜೂನ್ ೧೫, ೨೦೦೫ ರಂದು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಈ ಕಾಯ್ದೆಯು ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಜೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಯ-ವ್ಯಯದ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಿಂದಲೇ ಅದ್ಯಷ್ಟೋ ಹಗರಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದವು.
ಎಷ್ಟೋ ಹಗರಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದರೂ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲೆಂದೇ ಲೋಕ ಜನಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ ೧೯೬೯ ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು.ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಪರಾಧ, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಡೆಯಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಸಿ ಬಿ ಆಯ (CBI), ಲೋಕಾಯುಕ್ತದಂಥ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಲ್ಲಿಲ್ಲದಂತಹ ಹುಲಿಗಲಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಸಲೆಂದೇ ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ (೨೦೦೮ ರ ವರೆಗೆ ) ಒಟ್ಟು ಒಂಭತ್ತು ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾಯಿತು (೧೯೭೧, ೧೯೭೭, ೧೯೮೫, ೧೯೮೯, ೧೯೯೬, ೧೯೯೮, ೨೦೦೧, ೨೦೦೫, ೨೦೦೮). ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳುಳ್ಳ ಕಾಯ್ದೆಯೇ ಜನ- ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವೂ ಇವುಗಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸದೆ ತಮ್ಮ ಬ್ರಷ್ಟ ಮುಖ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಹರಿಕಾರರಾದಂತಹ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ, ಅರವಿಂದ್ ಕೇಜರಿವಾಲ್, ಕಿರಣ್ ಬೇಡಿ, ಸ್ವಾಮಿ ಅಗ್ನಿವೇಶ್ ರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ ೫, ೨೦೧೧ ರಂದು ಅಸಂಖ್ಯ ಭಾರತೀಯರ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್ ಮಂತರ್ ನಲ್ಲಿ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸ ಕೈಗೊಂಡರು. ಮೊದಮೊದಲು ಯು ಪಿ ಏ ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಮೊಂಡುತನ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ದೇಶದ ಅಸಂಖ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ಆಶೋತ್ತರಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆಯಿತ್ತು ಮುಂಬರುವ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ (ಆಗಸ್ಟ್ ೨೦೧೧) ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಗೊತ್ತುವಳಿ ತರಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ೬೦ ವರ್ಷದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದವರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಈ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಒಂದು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಯಾರಿದು ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ?
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಯೋಧ. ಆತ ೧೯೬೫ ರ ಭಾರತ-ಪಾಕ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ. ಇವರ ಸಮಾಜಸೇವೆಗಾಗಿ ಇವರನ್ನು ಪದ್ಮ ಭೂಷಣ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷತೆ ಏನು?
ಆತ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯದ ಅಹ್ಮದ್-ನಗರ್ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ರಾಲೆಗಾಂವ್ ಸಿದ್ಧಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಒಂದು ಮಾದರಿ ಗ್ರಾಮವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ ಹರಿಕಾರ.
ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲ ಜನ ಇಂದು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳು. ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೌರಶಕ್ತಿ, ಬಯೋ ಗ್ಯಾಸ್ ಬಳಸಿ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಳ್ಳಿ ೧೯೭೫ ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಗ್ರಾಮವಾಗಿತ್ತು.
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಹೋರಾಟ ನಡಿಸಿರುವುದು ಯಾತಕ್ಕೆ?
ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿರುವುದು ಜನ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗಾಗಿ. ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಒಂದು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು (ಆಯ ಏ ಎಸ್ಸ್ / ಆಯ ಪಿ ಎಸ್ಸ್) ಮಾಡುವ ಹಗರಣಗಳು ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಜಾರಿಯಾಗಲು ಅನುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ?
ಏಪ್ರಿಲ್ ೮ ೨೦೧೧ ರಂದು ಸರ್ಕಾರ ಈ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿತು. ಅದರಂತೆ ಅಣ್ಣ ಹಜಾರೆಯವರು ತಮ್ಮ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟರು.
ಈ ಕಾಯ್ದೆಯಂತೆ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ಕಮೀಟಿಯಲ್ಲಿ ೧೦ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ೫ ಜನ ಸರ್ಕಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ, ೫ ಜನ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಮೀಟಿಗೆ ಪ್ರತೀ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಒಬ್ಬರಂತೆ ಇಬ್ಬರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿರುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾದರೆ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತವೆ?
ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ನನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಚುನಾವಣ ಆಯುಕ್ತರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಧಿಕಾರ ಇರುವಂತೆ ಈ ಲೋಕ ಪಾಲ್ ರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಲೋಕಾಯುಕ್ತನನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ವಯ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ತಪ್ಪಿತಸ್ತರನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೊಕದ್ದಮೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ . ಬೋಫೋರ್ಸ್, ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತ ದಂತೆ ೨೫ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ತನಿಖೆ ಕೈಗೊಂಡು ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷೆ ಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಅಂತಹ ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
--
ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಂಗ್-ಕಾಂಗ್ ನಂತೆ ೯೫% ದವರೆಗೆ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಿಲ್ಲತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯಿಂದ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಆಧ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗೊಂದರಂತೆ ಅಣ್ಣ-ಹಜಾರೆಯಂಥ ಸಮಾಜ ಸೇವಕನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಲ್ಲೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ನಿಮಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಲಂಚ ಕೇಳಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕೆಳಕಂಡ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸುವ ಹೊಸ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ.
೧. ಲಂಚ ಕೇಳಿದವರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ 'ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ನಿಮಗೆ ಲಂಚ ಬೇಕಾ? ಎಷ್ಟು ಬೇಕು? ಏತಕ್ಕೆ ಬೇಕು? ನಿಮಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಬಳವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿ.
೨. 'ಈ ಅಧಿಕಾರಿ ಲಂಚವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಸ್ಟಿಕರನ್ನು ತಯ್ಯಾರಿಸಿ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಆಫೀಸ್ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಸಿ.
೩. ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ದೂರನ್ನು ಕೊಡಿ.
೪. ಸಮಾಜ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ದೂರನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ.
೫. ಈ ವೆಬ್ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ದೂರನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ
ಜೈ ಹಿಂದ್!
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್ ದೇಸಾಯಿ
ಭಾನುವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 20, 2011
ನಾನೂ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು!!! ಕೊನೆಗೆ ಏನಾಯಿತು?.
ಭಾರತದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರತಿಭೆ ಎಂದರೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್. ನಾನೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಆತನಿಗೂ ನನಗೂ ಇದ್ದ ಸಮಾನತೆಗಳೆಂದರೆ ಆತನಿಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ, ನನಗೂ ತುಂಬಾನೇ ಇಷ್ಟ. ಆತನಿಗೆ ಶಾಲೆಯೆಂದರೆ ಬೇಜಾರು, ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಆತನ ತಂದೆ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಮರಾಠಿಯಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಆತನ ತಂದೆಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಸಿಟ್ಟು. ಇಷ್ಟು ಸಾಮ್ಯತೆಗನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಮಿಕ್ಕ ಗುಣಗಳೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಪೇಟೆಂಟ್ ತಂದುಕೊಡಬಹುದು.
ಅವರ ಇಬ್ಬರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಕಾರಣ "ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಏನು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತದೆಯೇ?". ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಸಾಧನೆ.
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಥರ ಪುಟ್ಟ ಹಿಟ್ಲರ್ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೆ. ಸಿಟ್ಟು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ನಡೆಯಲೇಬೇಕು, ಅದು ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹೊರಗಡೆ ಇರಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೆ ನಡೆದರೂ, ನಡೆಯಬೇಕಾದರೂ ನಾನೇ (ದೊಣ್ಣೆ) ನಾಯಕ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ಆಗಬೇಕು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆಯೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮದು ೧೦-೧೨ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದ ಒಂದು ಗುಂಪು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಸ್ವಘೋಷಿತ ನಾಯಕ. ನಾನು ೭-೮ ವಯಸ್ಸಿನವನಿದ್ದೆ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಜಾಪುರದ ಪ್ರತಿಷ್ಥಿತ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ವಿ. ವಿ. ಸಂಘ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ವಿ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರೇ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿಯದೆ ಈ ೧೦-೧೨ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪು ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಡದ ಎದುರುಗಡೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಮರಳು. ಆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ೧೦-೧೨ ಜನರ ಬಸ್ ಗಳು (ಇಟ್ಟಿಗೆ) ಓಡಾಡಿದ್ದೆ ಓಡಾಡಿದ್ದು. ಈ ಬಸ್ಗಳು ಸಂಜೆ ವರೆಗೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಓಡಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಮರಳು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್ (ಕಟ್ಟಡದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿದವ) ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿದಾಗಲೇ ನಾವು ಮರಳಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇದು ನಾವು ಚಾಚೂತಪ್ಪದೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಚರಿ. ಏನೋ ನೆಪ ಒಡ್ಡಿ ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವೆ ವಿನಃ ನಮ್ಮ ಮರಳು ಹಾಳು ಮಾಡುವ ದಂಧೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ೨-೩ ವರ್ಷ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಸಾಗಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಕಟ್ಟಡದ ಮಾಲೀಕರು ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಸೇಫ್ ಲಾಕರ್ ಗಳಲ್ಲಿ (ಒಂದು ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ ಬೀಗ ಜಡಿದು) ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳ (ಕಟ್ಟಡ ದ ಮಾಲೀಕರು) ಷಡ್ಯಂತ್ರ ವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿ ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಧವಾದ ಆಯುಧವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದೆವು, ಬಸ್ ಆಟದ ಬದಲಾಗಿ ಯುದ್ಧದಾಟ ಶುರು ಮಾಡಿದೆವು. ಆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಯುಧ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ ಅದು ಸ್ವನಿರ್ಮಿತ ಏ ಕೆ ೪೭ (ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಜಾಲಿಕಂಟಿಯ ರೆಂಬೆ).
ಈಗ ನಮ್ಮ ಯುದ್ಧದಾಟದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಎರಡು ದೇಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವು. ಒಂದು ಭಾರತ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ. ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಿಚ್ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕೆಲವು ಯೋಧರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಗ್ತಿದ್ರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲು ಭಾರತದ ಆರ್ಮಿ ಜನರಲ್. ಈ ಏಕಾಧಿಪಥ್ಯ ವನ್ನು ಯಾರೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಕೋರ್ಟ್ ಮಾರ್ಷಲ್ (ದೇಶದ್ರೋಹ ಆಪಾದನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು) ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಅಕ್ರಮ ಮರಳು ನೆಲಸಮವಾಗಿಸೋ ದಂಧೆ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿನ ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿರುವ ಹಾಗೆ, ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮರಳು ನೆಲಸಮ ದಂಧೆಗೆ ಕೊನೆಬಂದಿತು.
ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಯೋಧರು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸುತಾರಾಂ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಾಯಿತೆಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಗಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್. ನಮ್ಮ ತಂಡ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು, ನಾವೂ ಸಹ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳು ಜನರನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು (ಫ್ರೆಶರ್ಸ್) ನಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಈ ತಂಡಕ್ಕೆ ಅಘೋಷಿತ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಏನೆಂದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ ೨-೩ ಕಿಟಕಿ ಕಾಜುಗಳು ಪುಡಿಯಾಗಬೇಕು. ಒಂದು ಅಜ್ಜ, ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿಯ ಕನ್ನಡಕ ಒಡೆಯಬೇಕು. ಚೆಂಡು ಯಾರದಾದರೂ ಮನೆ ಸೇರಿ ರಾದ್ಧಾಂತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು, ಕನಿಷ್ಟಪಕ್ಷ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಆಟಗಾರರು ಕೈ/ಕಾಲು ಮಂಡಿ ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಹೀಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ತಂಡದ ದೊಣ್ಣೆ ನಾಯಕನ (ನಾನು) ವಿರುದ್ಧ ೨-೩ ಗಲ್ಲಿಯ ನಾಗರಿಕರಿಂದ ಗಲ್ಲಿಯ ಕಮಿಷನರ್ (ನನ್ನ ಅಮ್ಮ) ಹತ್ತಿರ ಎಫ್. ಆಯ್. ಆರ್ ಗಳು ದಾಖಲಾಗಲು ಶುರುವಾದವು. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಸದೆ ಬಂಧ ಭಾಗ್ಯದಂತೆ ವಿ(ಕು)ಖ್ಯಾತ ಗೊಳಿಸಿದವು. ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ದಿನಾಲೂ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ 'ಗುರುರಾಜ್ ದೇಸಾಯಿ' ಎಂಬ 'ಸೀಧಾ ಸಾಧ' ಬಾಲಕನ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದೆ ಇರದ ದಿನಗಳಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈ ನನ್ನ ಅಪರಾಧಗಳ ತೀವ್ರತೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ನಾನು ಗಡೀಪಾರ್(೨-೩ ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಓಡಿಹೋಗಿರೋದು ) ಆಗಿರೋದೂ ಇದೆ. ಕಮೀಶನರರಿಂದ (ನನ್ನ ಅಮ್ಮ) ಹಿತನುಡಿಗಳು, ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳದಾದಾಗ ಕಸಬರಿಗೆ ದರ್ಶನಗಳೂ ಆಗಿರೋದು ಇದೆ. ಕಸಬರಿಗೆಯೊಂದೇ ನನ್ನಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಪರಮಾಣು ಸಮಾನ ಆಯುಧ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆ ಗಳನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ತಂಡವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ನನಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಸಿನ ಹಾಗೇನೂ ಸರಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಂಡದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಬಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಮ್ಯಾನೇಜರ್/ನಾಯಕನಾಗಿ ನಾನು ಆಟಗಾರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡೋದು, ಪಂದ್ಯ ಆಯೋಜನೆ, ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟೋದು, ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಬವಲಿಂಗ್ ಕ್ರಮಾಂಕ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸೋದೆ ನನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆಯದಾದಾಗ ಕೆಲವು ಆಟಗಾರರನ್ನು ತಂಡದಿಂದ ಬರಖಾಸ್ತು ಮಾಡೋದು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಯೋಜನೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಹೋಗದೆ ಒಂಭತ್ತು ಆಟಗಾರರು ಔಟ್ ಆದಾಗ ನಾನು ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಗೆ ಇಳಿದು ಒಂದಂಕಿ ರನ್ ಗಳಿಸಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಹೀಗೆ ಆಯಿತಲ್ಲ ಅನ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಎಂದೂ ಕುಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ವಿ(ಕು) ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ತಂಡ ದೊಡ್ಡ ದಾಗುತ್ತಿಂದ್ದಂತೆ, ನಾವೂ ದೊಡ್ದವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಜಾಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆವು. ದಿನಾಲೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ೧-೨ ಘಂಟೆಯ ಹರಟೆ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ಉಮೇಶನ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ!. ಆತನಿಗೋ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರೆ ಗೆಳೆಯರು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಧರ್ಮಸಂಕಟ , ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದರೆ ವಹಿವಾಟು ಕಮ್ಮಿಯಾಗುವುದೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆ. ಆದರೆ ಈ ಯಾವ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ಹರಟೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ನಾನು, ಮುರ್ಗೆಶ್, ಸಂದೀಪ್ ಒಂದು ಗುಂಪಾಗಿ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಿಕ್ಕವರಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವದು, ಉಳಿದವರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಓಲೈಸುವ ಮಾತುಗಳು ಶುರುವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ಮ ವಾದ ಏನೆಂದರೆ ಸಚಿನ್ ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವವರಿಲ್ಲ, ಆತನ ಆಟದ ವೈಶಿಶ್ಯ್ತ, ಆತನ ಗೆಲುವಿನ ಇನಿಂಗ್ಸ್ ಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೇರಣೆ. ಆತ ದೇಶಪ್ರೇಮಿ, ತಂಡಕ್ಕಾಗಿ ಆಡುತ್ತಾನೆ ಇತ್ತ್ಯಾದಿ. ಮಿಕ್ಕವರ ವಾದ ಸಚಿನ್ ತನಗಾಗಿ ಆಡುತ್ತಾನೆ, ರೆಕಾರ್ಡ್ ಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಆಡುತ್ತಾನೆ, ಇತ್ತ್ಯಾದಿ. ಮುರ್ಗೆಶ್, ಸಂದೀಪ್ ರ ಬೆಂಬಲ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ವಾದಕ್ಕೆ ಜಯ ಸಂದುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ನಾನು ಬರಬರುತ್ತ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗುತ್ತ ಹೋದೆ, ನನ್ನ ಹಿಟ್ಲರ್ ಗುಣಗಳು ನನ್ನ ೬ ನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಯವಾದವು. ಅದ್ಯೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಗೆಳೆತನವಾಯಿತು, ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಎಲ್ಲರ ವಾದಗಳಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಎಂದೂ ರಾಜಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಗುಣ ನಾನು ೭ ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಜಿ. ಎಸ್. ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು ಕೂರಿಸಿತು.
ನಾನು ನನ್ನ ಹಾಯ್ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯನಾದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಪಡೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯ ಸೆಲೆಯಾದೆ.
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯರ್ಥಿಯಾದೆ. ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆದೆ. ಆದರೆ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಆಸೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
ಆತನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವಾದರೂ ಸಚಿನ್ ಜಗತ್ವಿಖ್ಯಾತಿಯಾದ, ಆದರೆ ನಾನು ವಿಖ್ಯಾತವಾಗದಿದ್ದರೂ ಜನರು ನನ್ನ ಕುಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಮರೆತು ನಾನು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನೆಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ನನಗೆ ಬಡ್ತಿ ಕೊಟ್ಟರು.
ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕನಸು ಕನಸಾಗೇ ಉಳಿಯಿತು.
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್
ಅವರ ಇಬ್ಬರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಕಾರಣ "ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಏನು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತದೆಯೇ?". ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಸಾಧನೆ.
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಥರ ಪುಟ್ಟ ಹಿಟ್ಲರ್ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೆ. ಸಿಟ್ಟು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ನಡೆಯಲೇಬೇಕು, ಅದು ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹೊರಗಡೆ ಇರಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೆ ನಡೆದರೂ, ನಡೆಯಬೇಕಾದರೂ ನಾನೇ (ದೊಣ್ಣೆ) ನಾಯಕ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ಆಗಬೇಕು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆಯೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮದು ೧೦-೧೨ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದ ಒಂದು ಗುಂಪು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಸ್ವಘೋಷಿತ ನಾಯಕ. ನಾನು ೭-೮ ವಯಸ್ಸಿನವನಿದ್ದೆ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಜಾಪುರದ ಪ್ರತಿಷ್ಥಿತ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ವಿ. ವಿ. ಸಂಘ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ವಿ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದವರೇ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿಯದೆ ಈ ೧೦-೧೨ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪು ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟಡದ ಎದುರುಗಡೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಮರಳು. ಆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ೧೦-೧೨ ಜನರ ಬಸ್ ಗಳು (ಇಟ್ಟಿಗೆ) ಓಡಾಡಿದ್ದೆ ಓಡಾಡಿದ್ದು. ಈ ಬಸ್ಗಳು ಸಂಜೆ ವರೆಗೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಓಡಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಮರಳು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್ (ಕಟ್ಟಡದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿದವ) ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿದಾಗಲೇ ನಾವು ಮರಳಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇದು ನಾವು ಚಾಚೂತಪ್ಪದೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಚರಿ. ಏನೋ ನೆಪ ಒಡ್ಡಿ ಶಾಲೆ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವೆ ವಿನಃ ನಮ್ಮ ಮರಳು ಹಾಳು ಮಾಡುವ ದಂಧೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ೨-೩ ವರ್ಷ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಸಾಗಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಕಟ್ಟಡದ ಮಾಲೀಕರು ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಸೇಫ್ ಲಾಕರ್ ಗಳಲ್ಲಿ (ಒಂದು ರೂಮ್ನಲ್ಲಿ ಬೀಗ ಜಡಿದು) ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳ (ಕಟ್ಟಡ ದ ಮಾಲೀಕರು) ಷಡ್ಯಂತ್ರ ವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿ ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಧವಾದ ಆಯುಧವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದೆವು, ಬಸ್ ಆಟದ ಬದಲಾಗಿ ಯುದ್ಧದಾಟ ಶುರು ಮಾಡಿದೆವು. ಆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಯುಧ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ ಅದು ಸ್ವನಿರ್ಮಿತ ಏ ಕೆ ೪೭ (ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಜಾಲಿಕಂಟಿಯ ರೆಂಬೆ).
ಈಗ ನಮ್ಮ ಯುದ್ಧದಾಟದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಎರಡು ದೇಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವು. ಒಂದು ಭಾರತ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ. ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಿಚ್ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕೆಲವು ಯೋಧರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಗ್ತಿದ್ರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲು ಭಾರತದ ಆರ್ಮಿ ಜನರಲ್. ಈ ಏಕಾಧಿಪಥ್ಯ ವನ್ನು ಯಾರೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಕೋರ್ಟ್ ಮಾರ್ಷಲ್ (ದೇಶದ್ರೋಹ ಆಪಾದನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು) ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಅಕ್ರಮ ಮರಳು ನೆಲಸಮವಾಗಿಸೋ ದಂಧೆ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿನ ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿರುವ ಹಾಗೆ, ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮರಳು ನೆಲಸಮ ದಂಧೆಗೆ ಕೊನೆಬಂದಿತು.
ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಯೋಧರು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸುತಾರಾಂ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾಟಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯಾಯಿತೆಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಗಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್. ನಮ್ಮ ತಂಡ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು, ನಾವೂ ಸಹ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳು ಜನರನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು (ಫ್ರೆಶರ್ಸ್) ನಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಈ ತಂಡಕ್ಕೆ ಅಘೋಷಿತ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಏನೆಂದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ ೨-೩ ಕಿಟಕಿ ಕಾಜುಗಳು ಪುಡಿಯಾಗಬೇಕು. ಒಂದು ಅಜ್ಜ, ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿಯ ಕನ್ನಡಕ ಒಡೆಯಬೇಕು. ಚೆಂಡು ಯಾರದಾದರೂ ಮನೆ ಸೇರಿ ರಾದ್ಧಾಂತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು, ಕನಿಷ್ಟಪಕ್ಷ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಆಟಗಾರರು ಕೈ/ಕಾಲು ಮಂಡಿ ಕೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಹೀಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ತಂಡದ ದೊಣ್ಣೆ ನಾಯಕನ (ನಾನು) ವಿರುದ್ಧ ೨-೩ ಗಲ್ಲಿಯ ನಾಗರಿಕರಿಂದ ಗಲ್ಲಿಯ ಕಮಿಷನರ್ (ನನ್ನ ಅಮ್ಮ) ಹತ್ತಿರ ಎಫ್. ಆಯ್. ಆರ್ ಗಳು ದಾಖಲಾಗಲು ಶುರುವಾದವು. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಸದೆ ಬಂಧ ಭಾಗ್ಯದಂತೆ ವಿ(ಕು)ಖ್ಯಾತ ಗೊಳಿಸಿದವು. ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ದಿನಾಲೂ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ 'ಗುರುರಾಜ್ ದೇಸಾಯಿ' ಎಂಬ 'ಸೀಧಾ ಸಾಧ' ಬಾಲಕನ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದೆ ಇರದ ದಿನಗಳಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈ ನನ್ನ ಅಪರಾಧಗಳ ತೀವ್ರತೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ನಾನು ಗಡೀಪಾರ್(೨-೩ ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಓಡಿಹೋಗಿರೋದು ) ಆಗಿರೋದೂ ಇದೆ. ಕಮೀಶನರರಿಂದ (ನನ್ನ ಅಮ್ಮ) ಹಿತನುಡಿಗಳು, ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೇಳದಾದಾಗ ಕಸಬರಿಗೆ ದರ್ಶನಗಳೂ ಆಗಿರೋದು ಇದೆ. ಕಸಬರಿಗೆಯೊಂದೇ ನನ್ನಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಪರಮಾಣು ಸಮಾನ ಆಯುಧ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆ ಗಳನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ತಂಡವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ನನಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಸಿನ ಹಾಗೇನೂ ಸರಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಂಡದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಬಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಮ್ಯಾನೇಜರ್/ನಾಯಕನಾಗಿ ನಾನು ಆಟಗಾರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡೋದು, ಪಂದ್ಯ ಆಯೋಜನೆ, ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟೋದು, ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಬವಲಿಂಗ್ ಕ್ರಮಾಂಕ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸೋದೆ ನನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆಯದಾದಾಗ ಕೆಲವು ಆಟಗಾರರನ್ನು ತಂಡದಿಂದ ಬರಖಾಸ್ತು ಮಾಡೋದು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಯೋಜನೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಹೋಗದೆ ಒಂಭತ್ತು ಆಟಗಾರರು ಔಟ್ ಆದಾಗ ನಾನು ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಗೆ ಇಳಿದು ಒಂದಂಕಿ ರನ್ ಗಳಿಸಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಹೀಗೆ ಆಯಿತಲ್ಲ ಅನ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಎಂದೂ ಕುಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ವಿ(ಕು) ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ತಂಡ ದೊಡ್ಡ ದಾಗುತ್ತಿಂದ್ದಂತೆ, ನಾವೂ ದೊಡ್ದವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಗಲ್ಲಿಯ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಜಾಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆವು. ದಿನಾಲೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆ ೧-೨ ಘಂಟೆಯ ಹರಟೆ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ಉಮೇಶನ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ!. ಆತನಿಗೋ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರೆ ಗೆಳೆಯರು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಧರ್ಮಸಂಕಟ , ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದರೆ ವಹಿವಾಟು ಕಮ್ಮಿಯಾಗುವುದೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆ. ಆದರೆ ಈ ಯಾವ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ಹರಟೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ನಾನು, ಮುರ್ಗೆಶ್, ಸಂದೀಪ್ ಒಂದು ಗುಂಪಾಗಿ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಿಕ್ಕವರಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವದು, ಉಳಿದವರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಓಲೈಸುವ ಮಾತುಗಳು ಶುರುವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ಮ ವಾದ ಏನೆಂದರೆ ಸಚಿನ್ ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವವರಿಲ್ಲ, ಆತನ ಆಟದ ವೈಶಿಶ್ಯ್ತ, ಆತನ ಗೆಲುವಿನ ಇನಿಂಗ್ಸ್ ಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೇರಣೆ. ಆತ ದೇಶಪ್ರೇಮಿ, ತಂಡಕ್ಕಾಗಿ ಆಡುತ್ತಾನೆ ಇತ್ತ್ಯಾದಿ. ಮಿಕ್ಕವರ ವಾದ ಸಚಿನ್ ತನಗಾಗಿ ಆಡುತ್ತಾನೆ, ರೆಕಾರ್ಡ್ ಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಆಡುತ್ತಾನೆ, ಇತ್ತ್ಯಾದಿ. ಮುರ್ಗೆಶ್, ಸಂದೀಪ್ ರ ಬೆಂಬಲ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ವಾದಕ್ಕೆ ಜಯ ಸಂದುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ನಾನು ಬರಬರುತ್ತ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗುತ್ತ ಹೋದೆ, ನನ್ನ ಹಿಟ್ಲರ್ ಗುಣಗಳು ನನ್ನ ೬ ನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಯವಾದವು. ಅದ್ಯೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಗೆಳೆತನವಾಯಿತು, ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಎಲ್ಲರ ವಾದಗಳಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಎಂದೂ ರಾಜಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಗುಣ ನಾನು ೭ ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಜಿ. ಎಸ್. ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು ಕೂರಿಸಿತು.
ನಾನು ನನ್ನ ಹಾಯ್ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯನಾದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಪಡೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯ ಸೆಲೆಯಾದೆ.
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯರ್ಥಿಯಾದೆ. ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆದೆ. ಆದರೆ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಆಸೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
ಆತನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವಾದರೂ ಸಚಿನ್ ಜಗತ್ವಿಖ್ಯಾತಿಯಾದ, ಆದರೆ ನಾನು ವಿಖ್ಯಾತವಾಗದಿದ್ದರೂ ಜನರು ನನ್ನ ಕುಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಮರೆತು ನಾನು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗನೆಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ನನಗೆ ಬಡ್ತಿ ಕೊಟ್ಟರು.
ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕನಸು ಕನಸಾಗೇ ಉಳಿಯಿತು.
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್
ಶನಿವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 12, 2011
ಭಾರತೀಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮೇಲೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕಾರ್ಮೋಡ
ಭಾರತ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಬಡವ, ಸಿರಿವಂತ, ಮಧ್ಯಮ, ಪರಾವಲಂಬಿ, ಸ್ವಾವಲಂಬಿ, ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಈ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಸಂತುಷ್ಟಪದಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ಅಭಿವ್ರುಧ್ಹಿ ಪಡಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತಲ್ಲ.
ಆಗ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆದದ್ದೇ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮ ರಾಜಕಾರಣ. ಜನರಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮವೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡವಾಯಿತು.
ಇದನ್ನರಿತ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ನಾ(ಲಾ)ಯಕರು ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮವನ್ನೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿ ಹೋದರು.
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹಾಗೂ ಖುರಾನ್ ನ ಮೂಲ ಸಾರಾಂಶ ವನ್ನೇ ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ತಮ್ಮದೇ ಗುಪ್ತ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟವು.
ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಇಂದಿನ 'ಜೆಹಾದ್'. ಹೀಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಧರ್ಮಗಳು ರಾಜಕೀಯ ದೊಂಬರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ತಮ್ಮತನವನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿವೆ.
ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಕದನದಿಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದವರಿಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಸಾಮರಸ್ಯಕ್ಕೆ, ಭ್ರಾತೃತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಾರಿದೀಪವಾಗಿದ್ದೆ ಭಾರತೀಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಈ ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಸಹಾಯಕರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.
ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯ ಕಾಲದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಏಕಾಧಿಪತ್ಯ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಸರಕಾರವನ್ನೇ ಬೀಳಿಸಿ ರಾಜಕೀಯ ಧ್ರುವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೇ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಅಟ್ಟಹಾಸ ವನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಲಾಲೂ ಯಾದವ್ ನೆಂಬ ಅವಿವೇಕಿಯ ಅಧಿಪತ್ಯ ಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ೩೦ ವರ್ಷದ ಕಾಮ್ಮುನಿಸ್ಟ್ ರ ಬುಡ ಅಳುಗಾಡಿಸಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಈ ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಅದ್ಯಷ್ಟೋ ಅಸಂಖ್ಯ, ಅನುಭವಸ್ಥ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿ, ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಶ್ರಮವಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವಭಯವನ್ನು ತೊರೆದು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಸಲು ತಮ್ಮ ಜೀವ ಸವೆದರು.
ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸೆಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಈ ಆಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ವರ್ಗಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು, ಪಂಗಡಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಎಂಬ ಬೇಧವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಆಸೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ 'ದು'ರಾಸೆ ಎಂಬುದು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಗಂಡಾಂತರ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.
ದುರಾಸೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ ರ ಅಮೆರಿಕಾದ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರಮಣ, ಇರಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸದ್ಧಾಂ ಹುಸೈನ್ ನ ಅಧಿಪತ್ತ್ಯ ಅವನ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಪರ್ವೇಜ್ ಮುಷರ್ರಫ್ ನ ರಾಜಕೀಯ ಅಂತ್ಯ, ಬೋಫೋರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಭಾರತೀಯರು, ತೀರ ಇತ್ತೇಚೆಗೆ ಅಂದರೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಸ್ನಿ ಮುಬಾರಕ್ ಎಂಬ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯ ೩೦ ವರ್ಷದ ಘೋರ ರಾಜಕೀಯದ ಅಂತ್ಯ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಾಗ ಅನಿಸುವುದು ದುರಾಸೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಖಂಡಿತ. ನೆನಪಿರಲಿ ಈ ಅಂತ್ಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ .
ವರ್ತಮಾನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ದುರಾಸೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವೆಂಬುದು ಪ್ರತಿ ಪ್ರಜೆಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ. ೨-ಜಿ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಂ, ದೆಹಲಿ ಕಾಮನ್ ವೆಲ್ತ್, ಇಸ್ರೋ ಎಸ್ಸ್-ಬ್ಯಾಂಡ್, ಆದರ್ಶ್ ಹೌಸಿಂಗ್, ಕರ್ನಾಟಕದ ಭೂ ಹಗರಣಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಶೀಲ ಗೊಳಿಸುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಮಂಕಾಗಿಸಿದೆ. ಅದರ ವಿಶ್ವಸಂಷ್ಟೆಯ ಖಾಯಂ ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಮುಖಭಂಗವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಏಳಿಗೆ ಸಹಿಸದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ 'ಜಿಲೇಬಿ' ತಿಂದಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಹಗರಣಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದು ಜನರ ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಧುತ್ತೆಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಈ ಹಗರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರದತ ಘಟಾನುಘಟಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪಾತ್ರವು ಇದ್ದದ್ದು.
ಈ ಹಗರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಹೆಸರುಗಳು ಬರ್ಖಾ ದತ್ತ್, ವೀರ್ ಸಿಂಗ್ವಿ, ಹಾಗೂ ಮುಂತಾದ ಖ್ಯಾತಿವೆತ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು.
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪತ್ರಕರ್ತರೇನು ಸಾಚಗಲೆಂದು ಮೊಹರು ಒತ್ತುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೂ ಬ್ರಷ್ಟತನ ತಾಂಡವವಾಡಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಣಿ ಹಗರಣ ಗಳಲ್ಲಿ (ಕು)ಖ್ಯಾತಿವೆತ್ತ ಮಹಾನೀಯರುಗಳೂ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಲು ತಮ್ಮದೇ ದೂರದರ್ಶನ ವಾಹಿನಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ತರಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿರುವಾಗಲೇ ಅಂತಹ ಬ್ರಷ್ಟರಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪರ್ತಕರ್ತರೂ ಪ್ರಯತ್ತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಬಂದದ್ದು ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆಯಂಥವರದ್ದೂ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನಿಸುವುದು, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೆಂಬ ಪಿಡುಗು ಒಂದು ಉದ್ದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಎನ್ನುವುದು ಶುದ್ಧ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ . ಇದರ ಅರ್ಥ ಪೂರ್ತಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೇ ಬ್ರಷ್ಟತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದೆಯಂತಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ, ಪ್ರಜ್ಞ್ಯಾವಂತ, ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಹಗರಣಗಳು ಬಯಲಿಗೆ ಬರಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ಭಾರತವನ್ನು ಈ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೆಂಬ ಪಿಡುಗಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಶುಚಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಮಿಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಹೊಡೆದು ಓಡಿಸಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಗಲೇ ಬಾಪೂಜಿ ಕಂಡ ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್
ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಈ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಸಂತುಷ್ಟಪದಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ಅಭಿವ್ರುಧ್ಹಿ ಪಡಿಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತಲ್ಲ.
ಆಗ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆದದ್ದೇ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮ ರಾಜಕಾರಣ. ಜನರಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮವೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡವಾಯಿತು.
ಇದನ್ನರಿತ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ನಾ(ಲಾ)ಯಕರು ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮವನ್ನೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿ ಹೋದರು.
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹಾಗೂ ಖುರಾನ್ ನ ಮೂಲ ಸಾರಾಂಶ ವನ್ನೇ ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ತಮ್ಮದೇ ಗುಪ್ತ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟವು.
ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಇಂದಿನ 'ಜೆಹಾದ್'. ಹೀಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಧರ್ಮಗಳು ರಾಜಕೀಯ ದೊಂಬರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ತಮ್ಮತನವನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿವೆ.
ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಕದನದಿಂದ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದವರಿಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಸಾಮರಸ್ಯಕ್ಕೆ, ಭ್ರಾತೃತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಾರಿದೀಪವಾಗಿದ್ದೆ ಭಾರತೀಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಈ ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಸಹಾಯಕರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.
ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯ ಕಾಲದ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಏಕಾಧಿಪತ್ಯ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಸರಕಾರವನ್ನೇ ಬೀಳಿಸಿ ರಾಜಕೀಯ ಧ್ರುವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೇ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಅಟ್ಟಹಾಸ ವನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಲಾಲೂ ಯಾದವ್ ನೆಂಬ ಅವಿವೇಕಿಯ ಅಧಿಪತ್ಯ ಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ೩೦ ವರ್ಷದ ಕಾಮ್ಮುನಿಸ್ಟ್ ರ ಬುಡ ಅಳುಗಾಡಿಸಿದ್ದೆ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ.
ಈ ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಅದ್ಯಷ್ಟೋ ಅಸಂಖ್ಯ, ಅನುಭವಸ್ಥ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿ, ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಶ್ರಮವಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವಭಯವನ್ನು ತೊರೆದು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಸಲು ತಮ್ಮ ಜೀವ ಸವೆದರು.
ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಸೆಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಈ ಆಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ವರ್ಗಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು, ಪಂಗಡಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಎಂಬ ಬೇಧವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಆಸೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ 'ದು'ರಾಸೆ ಎಂಬುದು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಗಂಡಾಂತರ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.
ದುರಾಸೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೧ ರ ಅಮೆರಿಕಾದ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರಮಣ, ಇರಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸದ್ಧಾಂ ಹುಸೈನ್ ನ ಅಧಿಪತ್ತ್ಯ ಅವನ ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಪರ್ವೇಜ್ ಮುಷರ್ರಫ್ ನ ರಾಜಕೀಯ ಅಂತ್ಯ, ಬೋಫೋರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಿದ್ದ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಭಾರತೀಯರು, ತೀರ ಇತ್ತೇಚೆಗೆ ಅಂದರೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಸ್ನಿ ಮುಬಾರಕ್ ಎಂಬ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯ ೩೦ ವರ್ಷದ ಘೋರ ರಾಜಕೀಯದ ಅಂತ್ಯ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಾಗ ಅನಿಸುವುದು ದುರಾಸೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಖಂಡಿತ. ನೆನಪಿರಲಿ ಈ ಅಂತ್ಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ .
ವರ್ತಮಾನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ದುರಾಸೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವೆಂಬುದು ಪ್ರತಿ ಪ್ರಜೆಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ. ೨-ಜಿ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಂ, ದೆಹಲಿ ಕಾಮನ್ ವೆಲ್ತ್, ಇಸ್ರೋ ಎಸ್ಸ್-ಬ್ಯಾಂಡ್, ಆದರ್ಶ್ ಹೌಸಿಂಗ್, ಕರ್ನಾಟಕದ ಭೂ ಹಗರಣಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಶೀಲ ಗೊಳಿಸುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಮಂಕಾಗಿಸಿದೆ. ಅದರ ವಿಶ್ವಸಂಷ್ಟೆಯ ಖಾಯಂ ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಮುಖಭಂಗವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದ ಏಳಿಗೆ ಸಹಿಸದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ 'ಜಿಲೇಬಿ' ತಿಂದಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಹಗರಣಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದು ಜನರ ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದ ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಧುತ್ತೆಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಈ ಹಗರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರದತ ಘಟಾನುಘಟಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪಾತ್ರವು ಇದ್ದದ್ದು.
ಈ ಹಗರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಹೆಸರುಗಳು ಬರ್ಖಾ ದತ್ತ್, ವೀರ್ ಸಿಂಗ್ವಿ, ಹಾಗೂ ಮುಂತಾದ ಖ್ಯಾತಿವೆತ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು.
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪತ್ರಕರ್ತರೇನು ಸಾಚಗಲೆಂದು ಮೊಹರು ಒತ್ತುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೂ ಬ್ರಷ್ಟತನ ತಾಂಡವವಾಡಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಣಿ ಹಗರಣ ಗಳಲ್ಲಿ (ಕು)ಖ್ಯಾತಿವೆತ್ತ ಮಹಾನೀಯರುಗಳೂ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಲು ತಮ್ಮದೇ ದೂರದರ್ಶನ ವಾಹಿನಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ತರಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿರುವಾಗಲೇ ಅಂತಹ ಬ್ರಷ್ಟರಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪರ್ತಕರ್ತರೂ ಪ್ರಯತ್ತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಬಂದದ್ದು ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆಯಂಥವರದ್ದೂ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನಿಸುವುದು, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೆಂಬ ಪಿಡುಗು ಒಂದು ಉದ್ದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಎನ್ನುವುದು ಶುದ್ಧ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ . ಇದರ ಅರ್ಥ ಪೂರ್ತಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೇ ಬ್ರಷ್ಟತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದೆಯಂತಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ, ಪ್ರಜ್ಞ್ಯಾವಂತ, ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಹಗರಣಗಳು ಬಯಲಿಗೆ ಬರಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ಭಾರತವನ್ನು ಈ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೆಂಬ ಪಿಡುಗಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಶುಚಿಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಮಿಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಹೊಡೆದು ಓಡಿಸಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಗಲೇ ಬಾಪೂಜಿ ಕಂಡ ರಾಮರಾಜ್ಯದ ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್
ಬುಧವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 9, 2011
ಬರವಣಿಗೆಯ ಪಯಣದಲಿ ನಾನೊಬ್ಬ ಹಸುಗೂಸು
ನಮ್ಮರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಸುಳ್ಳು ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಡೋಕೆ ತಯ್ಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ದಿನದಿಂದ ತಯ್ಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ .
ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆ ದಿನ ಕೂಡಿಬಂತು .
ಮನುಷ್ಯ ದಿನಾಲೂ ಹೊಸ ಜನರ ಪರಿಚಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವದನ್ನು, ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೋ ಹಾಗೇ, ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಲೋಕನ ಮಾಡಿ ಬರೆಯುವುದರಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ನಾನು ಕನ್ನಡ ದ ಅನೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂಕಣ ಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಈ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ವಿಶಾಲವಾದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಅಳತೆ ೧೦ , ಹಾ ಹಾ ಹಾ! ) .
ದಯವಿಟ್ಟು ತಪ್ಪನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ತಿದ್ದಿ, ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ .
ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ,
ಗುರುರಾಜ್
ಇದಕ್ಕೆ ಸಬ್ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಆಗಿ:
ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು (Atom)
